CC Ādi 8.17
seyaṁ sādhana-sāhasrair hari-bhaktiḥ su-durlabhā
spṛśaty anarthāpagamo yad–arthaḥ
mahīyasāṁ pāda-rajo-’bhiṣekaṁ
niṣkiñcanānāṁ na vṛṇīta yāvat
SIGNIFICADO: Prahlāda Mahārāja enseña:
matir na kṛṣṇe parataḥ svato vā
mitho ’bhipadyeta gṛha-vratānām
(Bhāg. 7.5.30)
(Bhāg. 7.5.32)
Estos ślokas deben estudiarse. Su significado es que no se puede obtener kṛṣṇa-bhakti, es decir, servicio devocional al Señor, por medio de la ejecución oficial de los rituales védicos. Hay que dirigirse a un devoto puro. Narottama dāsa Ṭhākura canta: chāḍiyā vaiṣṇava-sevā nistāra pāyeche kebā, « ¿Quién ha sido elevado sin haber prestado servicio a un vaiṣṇava puro?». Prahlāda Mahārāja declara que si no se es capaz de aceptar el polvo de los pies de loto de un vaiṣṇava puro, no hay posibilidad de alcanzar el nivel del servicio devocional. Éste es el secreto. Este verso, llamado tantra-vacana y citado del Bhakti-rasāmṛta-sindhu (1.3.36), es nuestra guía perfecta a este respecto.
