CC Madhya 19.230
itīdṛk-sva-līlābhir ānanda-kuṇḍe
sva-ghoṣaṁ nimajjantam ākhyāpayantam
tadīyeśita-jñeṣu bhaktair jitatvaṁ
punaḥ prematas taṁ śatāvṛtti vande
sva-ghoṣaṁ nimajjantam ākhyāpayantam
tadīyeśita-jñeṣu bhaktair jitatvaṁ
punaḥ prematas taṁ śatāvṛtti vande
Palabra por palabra:
iti — así; īdṛk-sva-līlābhiḥ — por Dāmodara en Sus pasatiempos trascendentales; ānanda-kuṇḍe — en el océano de bienaventuranza trascendental; sva-ghoṣam — a Sus devotos íntimos; nimajjantam — sumergir; ākhyāpayantam — declarar; tadīya — de la Suprema Personalidad de Dios; īśita-jñeṣu — entre sabios eruditos expertos en el conocimiento de las opulencias; bhaktaiḥ — por los devotos; jitatvam — el ser dominado; punaḥ — de nuevo; premataḥ — con amor; tam — a Él; śata-āvṛtti — cientos de veces; vande — ofrezco respetuosas reverencias.
Traducción:
«“De nuevo ofrezco respetuosas reverencias a la Suprema Personalidad de Dios. ¡Oh, mi Señor!, yo Te ofrezco reverencias miles y miles de veces con todo mi afecto, pues, con Tus pasatiempos personales, sumerges a las gopīs en un océano de néctar. En reconocimiento de Tu opulencia, los devotos suelen declarar que Tú estás siempre bajo el dominio de sus sentimientos.”
Significado:
SIGNIFICADO: Este verso pertenece al Dāmodarāṣṭaka, del Padma Purāṇa.
