SB 6.10.29
te sva-prayāsaṁ vitathaṁ nirīkṣya
harāv abhaktā hata-yuddha-darpāḥ
palāyanāyāji-mukhe visṛjya
patiṁ manas te dadhur ātta-sārāḥ
harāv abhaktā hata-yuddha-darpāḥ
palāyanāyāji-mukhe visṛjya
patiṁ manas te dadhur ātta-sārāḥ
Palabra por palabra:
te — ellos (los demonios); sva-prayāsam — sus propios esfuerzos; vitatham — en vano; nirīkṣya — al ver; harau abhaktāḥ — los asuras, aquellos que no son devotos de la Suprema Personalidad de Dios; hata — derrotado; yuddha-darpāḥ — su orgullo de guerreros; palāyanāya — para abandonar el campo de batalla; āji-mukhe — cuando la batalla acababa de comenzar; visṛjya — abandonando; patim — a su comandante, Vṛtrāsura; manaḥ — sus mentes; te — todos ellos; dadhuḥ — dieron; ātta-sārāḥ — cuyo valor les había sido quitado.
Traducción:
Los asuras, que nunca son devotos del Señor Kṛṣṇa, la Suprema Personalidad de Dios, perdieron su orgullo de guerreros cuando vieron que todos sus esfuerzos habían sido en vano. Abandonando a su jefe cuando la batalla acababa de comenzar decidieron huir, pues el enemigo les había hecho perder el valor.
